ایزوفلوران

فوران
ايزوفلوران
داروی بیهوشی استنشاقی

اجزای فرمولی و شرح:
ايزوفلوران (فوران)، داروی بيهوشی استنشاقی میباشد که غير قابل اشتعال است. نام شیمیایی آن 1-کلرو-2و2و2- تری فلوئورواتیل دی فلوئورومتیل اتر میباشد و فرمول ساختمانی آن بصورت زیر است:



برخی ویژگیهای فیزیکی فوران عبارتند از:
وزن مولکولی : 5/184
نقطه جوش در فشار 760 میلی متر جیوه: 5/48 درجه سانتیگراد
ضریب انکسار 1/2990-1/3005 : n _D²⁰
وزن مخصوص در دمای 25 درجه سانتیگراد: 496/1

فشار بخار (بر حسب میلی متر جیوه)
در دمای 20 درجه سانتیگراد : 238
در دمای 25 درجه سانتیگراد : 295
در دمای 30 درجه سانتیگراد : 367
در دمای 35 درجه سانتیگراد : 450

ضریب تفکیک در دمای 37 درجه سانتیگراد:

آب : گاز خون : گاز روغن: گاز

61/0 43/1 8/90

ضریب تفکیک برای لاستیک و پلاستیک در دمای 25 درجه سانتیگراد :

لاستیک رسانا :گاز لاستیک بوتیل : گاز پلی وینیل کلراید: گاز پلی اتیلن : گاز پلی اورتان : گاز پلی اولفین : گاز بوتیل استات : گاز

62 75 110 Ca 2 Ca 4/1 Ca 1/1 Ca 5/2

میزان خلوص بروش گاز کروماتوگرافی: بیش از 9/99%

قابلیت اشتعال در اکسیژن یا اکسید نیتروژن :
اگر انرژی تولید شده در واحد زمان 9 ژول بر ثانیه و دما 23 درجه سانتیگراد باشد: غیر قابل اشتعال
اگر انرژی تولید شده در واحد زمان 900 ژول برثانیه و دما 23 درجه سانتیگراد باشد: در غلظت های بیهوشی دهنده ، غیر قابل اشتعال است .

MAC (حداقل غلظت الوئولی درانسان ):

سن	100 درصد اکسیژن	70 درصد اکسید نیتروژن
4±26	28/1	56/0
7±44	15/1	50/0
5±64	05/1	37/0

فوران مایع بیرنگ و پایداری است که پایدار کننده شیمیایی به آن افزوده نشده است. فوران بوی شبه اتری و کمی تند دارد. نتایج گاز کروماتوگرافی نشان داده است که در نمونه هایی از دارو که در بطری های شفاف بی رنگ و در مقابل نور غیر مستقیم آفتاب بمدت 5 سال قرار داشتند و یا در نمونه هایی از دارو که بمدت 30 ساعت در مقابل اشعه UV قرار داشتند، هیچ تغییری در ترکیب دارو دیده نشده است.
در اثر تماس فوران با محلول 1 نرمال متوکسید سدیم در متانول بمدت بیش از 6ماه، هیچ اثری از مصرف قلیا مشاهده نشده است. این، نشانه پایداری بالای فوران در محیط قلیایی قوی میباشد. فوران در صورت تماس با سدالایم تجزیه نمیشود و با آلومینیوم، قلع ، برنج ، مس و آهن واکنش نشان نمیدهد.

موارد مصرف:
جهت بیهوشی استنشاقی

خواص:
القای بیهوشی و بویژه بازگشت از بیهوشی سریع است. گرچه بوی نسبتاً تند دارو سرعت القا را کاهش میدهد، اما سبب تحریک ترشح بیش از حد بزاق و ترشحات نای و نایژه ای نمیشود. رفلکسهای حلق و حنجره ای بسرعت فرو می خوابد. عمق بیهوشی با فوران بسرعت قابل تغییر است. ضربان قلب ثابت میماند. در صورت افزایش عمق بیهوشی ، تنفس خود بخودی کاهش می یابد و باید بفواصل کوتاهی کنترل شود. در طی القای بیهوشی ، فشارخون کاهش می یابد که در اثر تحریکهای ناشی از جراحی به حالت عادی باز میگردد.
در مرحله ابقای بیهوشی، نسبت مستقیمی بین عمق بیهوشی و کاهش فشار خون وجود دارد اما ضربان قلب ثابت میماند. با کنترل تنفس و فشار CO₂ داخل سرخرگی نرمال، علی الرغم افزایش عمق بیهوشی ، برون ده قلبی بدلیل افزایش ضربان قلب ثابت میماند. افزایش CO₂ خون ناشی از تنفس خودبخودی نیز می تواند سبب افزایش ضربان قلب و برون ده قلبی در حدی بالاتر از زمان هوشیاری باشد. جریان خون مغزی در طی بیهوشی سبک با فوران ، تغییر نمی یابد اما در عمقهای بیشتر بیهوشی با فوران ، افزایش می یابد. با هیپرونتیلاسیون بیمار قبل از بیهوشی یا در طی بیهوشی ، روند افزایش فشار مایع مغزی نخاعی، پیشگیری شده یا معکوس میگردد.
تغییرات الکتروانسفالوگرافی و تشنج پس از مصرف فوران بسیار بندرت مشاهده میشوند. بنظر می رسد که فوران نسبت به انفلوران ، عضله قلبی را با شدت کمتری به آدرنالین حساس میکند. اطلاعات محدودی نشان دهنده آنست که تزریق زیر جلدی تا 50 میلی لیتر از محلول آدرنالین 000، 200: 1 در بیمارانی که با فوران بیهوش شده اند، سبب القای آریتمی بطنی نمیشود.
در سطوح عادی بیهوشی ، اثر شل کنندگی عضلانی فوران ممکن است برای برخی از اعمال جراحی داخل شکمی کافی باشد اما برای ایجاد اثر شل کنندگی بیشتر، دوزهای پایینی از شل کننده های عضلانی داخل وریدی مورد نیاز است . شل کننده های عضلانی که عموماً استفاده میشوند، اثرشان بطور قابل توجهی با فوران افزایش می یابد و این اثر در مورد شل کننده های عضلانی نان دپلاریزان با شدت بیشتری دیده میشود. نئوستیگمین اثر شل کننده های عضلانی نان دپلاریزان را برمیگرداند اما تاثیری روی اثر شل کنندگی داروی فوران ندارد. شل کننده های عضلانی که عموما" استفاده میشوند، با فوران سازگارند. فوران در بیهوشی عمومی، در مراحل القا و ابقای بیهوشی قابل استفاده است. در مورد استفاده از این دارو در دوران بارداری یا جهت کاربرد در طب زنان به استثنای جراحی سزارین ، اطلاعات کافی در دست نمیباشد .
فوران در بدن انسان نسبتاً کم متابولیزه میشود. پس از بیهوشی فقط 17/0 درصد داروی استنشاق شده بصورت متابولیت در ادرار دیده میشود. حداکثر غلظت سرمی فلوئور غیرآلی معمولاً کمتر از 5 میکرومول در لیتر است و تقریباً 4 ساعت پس از بیهوشی دیده میشود و تا 24 ساعت بعد به حد نرمال باز میگردد. هیچ علامتی از آسیب کلیوی پس از تجویز فوران مشاهده نشده است.

دوز دارو و نحوه تجویز :
فوران باید در دستگاههای تبخیر کننده ای که برای استفاده از این دارو طراحی و تنظیم شده اند، مصرف شود بطوریکه غلظت فوران آزاد شده بطور صحیحی کنترل شود.
مقادیر حداقل غلظت آلوئولی (MAC) فوران با سن تغییر میکند. جدول زیر مقادیر میانگین MAC را در گروههای سنی مختلف نشان میدهد:

سن	مقدار میانگین حداقل غلظت آلوئولی در اکسیژن
1-0 ماه	6/1 %
6-1 ماه	87/1 %
12-6 ماه	8/1 %
5-1 سال	6/1 %
اواسط دهه 20 سالگی	28/1%
اواسط دهه 40 سالگی	15/1%
اواسط دهه 60 سالگی	05/1 %

دارو درمانی قبل از بیهوشی:
داروی مصرفی قبل از بیهوشی باید با توجه به شرایط فردی بیمار و با در نظر گرفتن این نکته که فوران دارای اثر کاهش دهنده فعالیت سیستم تنفسی میباشد، انتخاب شود. استفاده از داروهای آنتی کلینرژیک بستگی به انتخاب پزشک دارد اما در اطفالی که القای بیهوشی با فوران است ، استفاده از این داروها توصیه میشود.

القای بیهوشی:
معمولاً داروی باربیتورات کوتاه اثر یا سایر داروهای وریدی القا کننده بیهوشی، تجویز شده و بدنبال آن مخلوط فوران استنشاق میشود. روش دیگر ، استنشاق فوران با اکسیژن یا مخلوط اکسیژن / اکسید نیتروژن جهت القای بیهوشی می باشد.
القای بیهوشی با فوران در غلظت 5/0 درصد توصیه میشود. غلظتهای 5/1 تا 3 درصد طی 7 تا 10 دقیقه، معمولاً عمق بیهوشی کافی برای انجام عمل جراحی را فراهم میکنند.

ابقای بیهوشی:
عمق بیهوشی مورد نیاز جهت انجام عمل جراحی با غلظت 5/2-1 درصد فوران در مخلوط اکسیژن/ اکسید نیتروژن ایجاد میشود. در صورتیکه فوران تنها با اکسیژن مصرف شود، مقدار 1-5/0 درصد اضافه تر جهت ایجاد عمق مورد نیاز برای عمل جراحی مصرف میشود.
در عمل جراحی سزارین 75/0 -5/0 درصد فوران در مخلوطی از اکسیژن / اکسید نیتروژن ، برای ابقای بیهوشی مورد نیاز است.
طی ابقای بیهوشی، فشار خون داخل سرخرگی ، در صورت عدم وجود سایر عوامل تاثیرگذار روی فشار خون بطور معکوسی با غلظت آلوئولی فوران ارتباط دارد.
کاهش بیش از حد فشار خون، اگر ناشی از عمق بیهوشی باشد، باید از طریق کاهش غلظت فوران استنشاق شده، اصلاح گردد.
افراد سالمند: همانند سایر داروهای استنشاقی ، غلظتهای کمتری از فوران برای ابقای عمق بیهوشی مورد نیاز جهت انجام عمل جراحی لازم است. به جدول فوق در مورد مقادیر MAC مربوط به سن مراجعه نمایید.

موارد منع مصرف ، هشدار و غیره :
در موارد حساسیت شناخته شده به فوران یا سابقه تب بالای بدخیم به دنبال مصرف این دارو ، فوران منع مصرف دارد.
از آنجایی که سطوح بیهوشی بسرعت و به آسانی با فوران قابل تغییر است ، تنها دستگاههای تبخیرکننده ای که دارو را با مقادیر قابل پیش بینی آزاد میکنند و دارای صحت مناسبی هستند یا تکنیکهایی که بواسطه آن غلظتهای دارو در هوای دم و بازدم قابل کنترل است، باید استفاده شوند. میزان کاهش فشار خون و دپرسیون تنفسی می تواند نشانه ای از عمق بیهوشی باشد.
تاکنون ، در تجارب بالینی مصرف فوران حتی پس از مصرف دارو جهت اعمال جراحی طولانی مدت ، علائمی از سمیت کبدی مشاهده نشده است. با وجود این، در مورد مصرف فوران در اعمال جراحی پی در پی در یک فرد تجارب محدودی وجود دارد و هنوز نتیجه اثر آن روی کبد مشخص نمی باشد.
همانند سایر گازهای بیهوشی هالوژنه ، فوران باید در بیماران مبتلا به افزایش فشار داخل مغزی با احتیاط مصرف شود. درچنین مواردی انجام هیپرونتیلاسیون ممکن است ضروری باشد.
اثر شل کننده های عضلانی غیر دپلاریزان بطور مشخصی در اثر مصرف فوران تقویت میگردد.

مصرف در دوران بارداری :
مطالعات بر روی سیستم تولید مثل حیوانات ، پس از مصرف مکرر مقادیر بیهوشی دهنده فوران انجام شد.
مطالعات روی rat هیچ اثری روی قدرت باروری، بارداری یا زایمان یا روی قابلیت زیست حیوانات متولد شده نشان نداد. هیچگونه اثر تراتوژنی مشاهده نشد.
آزمایشات مقایسه ای در خرگوش ، نتایج منفی مشابهی نشان داد.
ارتباط این مطالعات با انسان مشخص نمی باشد . بی خطری استفاده از این دارو در دوران بارداری ثابت نشده است. در بیمارانی که تحت عمل کورتاژ قرارگرفته اند، میزان خون ریزی قابل مقایسه با افرادی بوده که سایر گازهای بیهوشی را دریافت نموده اند.
اطلاعات کافی در مورد مصرف فوران جهت کاربرد در طب زنان ، به استثنای جراحی سزارین وجود ندارد.

عوارض ناخواسته:
1- آریتمی قلبی در برخی موارد گزارش شده است.
2- افزایش تعداد گلبولهای سفید خون، حتی در صورت عدم وجود استرس جراحی ، مشاهده شده است.
3- در طی بیهوشی یا پس از بیهوشی با فوران، بدلیل متابولیزه شدن دارو افزایش جزئی در میزان فلوئور غیر آلی سرم خون دیده شده است.
بعید بنظر می رسد که مقادیر جزئی فلوئور غیرآلی موجود در سرم خون (در مطالعه ای این مقدار بطور متوسط4/4 میکرومول در لیتر است) سبب سمیت کلیوی شود. چرا که این مقادیر پایین تر از آستانه سمیت کلیوی است.

عوارض جانبی:
همانند سایر داروهای بیهوشی هالوژنه ، کاهش فشار خون و دپرسیون تنفسی مشاهده شده است. کنترل و اندازه گیری فشار خون و وضعیت تنفسی به فواصل نزدیک توصیه می شود. در مواقعی که عمق بیهوشی بیش از حد بالاست، برای بهبود وضعیت افت فشارخون و دپرسیون تنفسی ناشی از آن، درمانهای حمایتی لازم است انجام گیرد.
هنگام برگشت از بیهوشی اثرات ناخوشایندی (لرزش ، تهوع، استفراغ) که ماهیتاً خفیف میباشند، میزان وقوعشان همانند میزان وقوع این عوارض با سایر عوامل بیهوش کننده است.

احتیاطات فارماسیوتیکال:
دارو را دور از گرما نگهداری کنید. در بطری حاوی دارو را بخوبی ببندید.

اطلاعات بسته بندی:
فوران در بطری های 100 میلی لیتری عرضه میگردد

شرح وظایف کارشناسان ارشد بیهوشی

شرح وظايف : 1- لازم است كه كارشناسان ارشد بيهوشي طبق نظر دپارتمان بيهوشي جهت بيماراني كه نياز به بيهوشي ( عمومي – ناحيه اي ) دارند روز قبل از عمل پرونده بيمار و آزمايشات لازم قبل عمل او را مورد بررسي و توجه دقيق قرار دهند 2- كارشناس ارشد بيهوشي در زمان واحد مجاز خواهد بود فقط يك بيمار را از ابتدا تا انتهاي عمل تحت نظر خود داشته باشد 3- در شروع به كار با توجه به بررسي وضعيت عمومي بيمار و نتايج آزمايشات لازم است نسبت به موارد ذيل ( با مشاوره رئيس گروه بيهوشي ) تصميم گيري نمايند . الف – نوع بيهوشي ( عمومي – ناحيه اي ) ب – ميزان و نوع داروي مورد نياز بيمار ج – ميزان مايعات و خون مورد نياز بيمار 4- كارشناس ارشد بيهوشي در پايان عمل و انتقال بيمار به ريكاوري بايد بيمار را تا هوشيار يكامل و ترخيص از ريكاوري تحت نظر داشته باشد 5- كارشناس ارشد بيهوشي با توجه به آگاهي از اصول مراقبتهاي ويژه روشهاي احياء قلبي و ريوي مي بايست در بخشهاي مراقبتهاي ويژه كارائي داشته باشد كه شامل لوله گذاري ، احياء قلبي و ريوي ، بررسي بيمار از نظر احتياج به دستگاه تنفس مصنوعي ، بررسي بيمار از نظر گازهاي خوني در بيمارستانهائي كه پزشك متخصص بيهوشي وجود دارد ، كارشناس ارشد بيهوشي با توجه به فراگيري دروس مربوطه مجاز خواهد بود بيماران تا ريسك سه راه را بيهوشي دهد و در مراكزي كه پزشك بيهوشي وجود ندارد ارائه خدمت آنان به بيماران با مسئوليت و نظارت جراح خواهد بود . تبصره : ريسك سه : شامل بيماراني هستند كه داراي دو و يا چند بيماري بوده و براي عمل مراجعه نموده باشند . كارشناسان ارشد بيهوشي مجاز به ارائه خدمت به اين بيماران در بخش خصوصي بدون حضور متخصص بيهوشي نمي باشند . 6- پيگيري بيهوشي بيماران بعد از عمل در بخش بستري مربوطه در صورت نياز 7- با توجه به مصوبه شوراي عالي برنامه ريزي از دستور العمل پيشنهادي شماره 12915 – ك مورخ 20/11/1369 كلمه پرستاران از عنوان كارشناسان ارشد بيهوشي حذف گرديد و مفاد بند 2 دستورالعمل فوق الذكر با توجه به آگاهي فارغ التحصيلي از اصول مراقبتهاي قلبي و ريوي بدين شرح اصلاح مي گردد : الف – لوله گذاري ب – رهبري سي پي آر ( CPR ) ج – تشخيص نياز بيمار به دستگاههاي مكانيكي تنفسي د – بررسي گازهاي خوني هـ - گذاشتن آرترلاين در بخشهاي آي سي يو و سي سي يو و اورژانس و بخشهاي مورد نياز 8- رعايت منشور حقوق بيمار / حريم بيمار / و طرح انطباق امور پزشكي با موازين شرع مقدس 9- شركت در آموزش ضمن خدمت / بازآموزي و ...

داروهای بیهوشی را چه كسی كشف كرد؟

یكی از گازهایی كه جوزف پریستلی در سال 1772، یعنی دو سال قبل از كشف اكسیژن با دستگاه هوایی خود كشف و مطالعه كرد، اكسید نیترو بود. به زودی معلوم شد كه این گاز سمی نیست، اما وقتی استنشاق شود آثار عجیبی به بار می آورد و افراد مشغول كارهای غریبی مثل آواز خواندن، دعوا كردن، و خندیدن می شوند. همین خندیدن باعث شد كه عوای اكسید نیترو را گاز خنده آور بنامند.

در سال 1798، همفری دیوی ( كه در آن هنگام 20 ساله بود) مسئولیت انستیتو هوایی را، كه دكتر توماس بدوز برای تحقیق درباره مصارف پزشكی گازهای مختلف در بریستول انگلستان تأسیس كرده بود، بر عهده گرفت. در اوایل سال بعد دیوی كشف كرد كه استنشاق طولانی تر اكسید نیترو باعث بیهوشی موقت می شود. دیوی این گاز را روی خودش امتحان كرد و گزارش داد پس از آنكه حدود 16 لیتر گاز را در مدت هفت دقیقه استنشاق كرد كاملاً مسموم شد. شرح های جالبی كه دیوی از تجربیات خود ارائه داد موجب شد كه او و انستیتواش آن قدر مورد توجه قرار گیرند كه در سال 1801 دیوی به لندن فراخوانده شد تا در انستیتوی سلطنتی منصوب شود. وی به زودی در آنجا مقام استادی را احراز كرد. شهرت دیوی در درجه نخست ، به سبب كشف عناصر شیمیایی گوناگون و روشن كردن ماهیت عنصریشان بود. اما یكی از كارهای دیگر اوكشف مایكل فارادی ، نابغه فیزیك الكتریسیته بود، كه دیوی او را دستیار خود قرار داد. بعدها فارادی به عنوان جانشین دیوی به استادی انستیتو سلطنتی نایل آمد. دیوی نیز در 34 سالگی مفتخر به دریافت لقب سر شد.

گر چه دیوی خاطر نشان كرد كه شاید بتوان از اكسید نیترو در اعمال جراحی استفاده كرد، اما كسی پیشنهاد او را پیگیری نكرد، و در سال های نخست سده نوزدهم تنها مصرف اكسید نیترو در سرگرمی ها بود. درسال 1844، در هاتفورد كانتیكت ، نمایشی عمومی برا ی تفریح مردم اجرا می كردند كه تصادفاً حادثه ای منجر به كشف داروهای بیهوشی برای جراحی ها شد.

صاحب نمایش كه مردی به نام كولتون بود، از مردم خواست داوطلب شوند تا گاز را استنشاق كنند . عده ای پذیرفتند، و در میان آنان مرد جوانی بود به نام ساموئل كولی، كه همراه دوستش هوراس ولز كه دندانپزشك بود، در جمع تماشاگران حضور داشت. پس از آنكه كولی گاز را استنشاق كرد، رفتاری خصمانه پیدا كرد- با دیگران درگیر شد، تعادلش را از دست داد و به زمین خورد. همین ضربه باعث شد كمی به خود آید و به آرامی در جای خود كنار ولز بنشیند. مدتی نگذشت كه كسی مقدار زیادی خون در زیر صندلی كولی دید؛ معلوم شد كه پای كولی به شدت زخم برداشته است. كولی متوجه علت زخم نشده بود، و تا زمانی كه اثر گاز از بین نرفت، هیچ دردی احساس نكرد. ولز كه یك دندانپزشك بود به اهمیت این حادثه پی برد. آن روزها كشیدن دندان بسیار دردناك بود. ولز با خود استدلال كرد كه اگر گاز مزبور ، شخص را آن قدر نسبت به اطراف خود بی اعتنا كند كه زخم عمیقی را كه كولی متحمل شده بود متوجه نشود، شاید كشیدن دندان را بدون هیچ گونه دردی ممكن سازد.

ولز برای امتحان این فرصیه لحظه ای درنگ نكرد. یكی از دوستان دندان پزشكش را خبر كرد و از او خواست پس از آنكه اكسید نیترو را استنشاق كرد، دندان آسیای خودش را كه پوشیده بود بكشد. این آزمایش در حضور چند نفر شاهد انجام شد، و آنان بعداً تصدیق كردند كه انجام این عمل را در مدتی كه ولز بیهوش بوده دیده اند، و این كه وقتی ولز به هوش آمد گفته بود هیچ گونه دردی احساس نمی كند.

آنگاه ولز نمایشی را در آمفی تئاتر بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون ترتیب داد. بیماری پیدا كردند كه حاضر شد گاز را استنشاق كند و در مدتی كه بیهوش بود دندانش را بكشند. ولز كه ظاهراً دستپاچه و هیجان زده بود، دستور داد قبل از آنكه داروی بیهوشی به طور كامل اثر كند دندان را بكشند، و بیمار از فرط درد فریاد كشید. ولز در میان هو كردن های مردم ، آمفی تئاثر را در كمال بدنامی ترك كرد، و به زودی مجبور شد حرفه اش را كنار بگذارد.

در سال 1846، دو سال بعد از شكست مفتضحانه نمایش ولز، یكی از دانشجویانش به نام ویلیام ت. گ. مورتون كه بعداً همكار او شد، تصمیم گرفت اكسید نیترو را بر روی بیمارانش امتحان كند. او می دانست كه ولز حتی پس از آن نمایش بد عاقبت هم عملاً اكسید نیترو را با موفقیت برای بیمارانش استفاده می كند. به گفته خود مورتون، او از چارلزت. جكسون كه در آن هنگام همكارش بود، چگونگی تهیه اكسید نیترو را سؤال كرد. جكسون به او پیشنهاد كرد به جای آن اتر را، كه خود ادعا می كرد قبلاً برای بیهوشی استفاده كرده است امتحان كند. مورتون همین كار را كرد و موفق شد. در 30 سپتامبر سال 1846، او دندان بیماری را كه تحت تأثیر اتر بود بی آنكه متحمل دردی شود، كشید. چندی نگذشت كه اجازه گرفت در همان بیمارستانی كه ولز استفاده كرده بود نمایشی ترتیب دهد. این بار مورتون با استفاده از اتر به عنوان داروی بیهوشی توموری را از گردن بیماری خارج كرد. عده زیادی شاهد این نمایش تاریخی بودند، و در نتیجه ی شهرت زیادی كه متوجه آن شد، زمینه برای بروز درگیری بین ولز، مورتون و جكسون فراهم آمد ( نام شیمیایی صحیح مایع فَـّراری كه مورتون استفاده كرد دی اتیل اتر است. این ماده رایجترین نمونه گروهی از تركیبات مشابه است كه در مجموع به اترها موسوم اند؛ وقتی فردی غیر متخصص از اتر سخن بگوید معمولاً منظورش دی اتیل اتر است).

داستانی كه جكسون حالا تعریف می كرد خیلی متفاوت بود. او ادعا می كرد مورتون را به استفاده از اتر وادار كرده ، چون شخصاً آثار بیهوش كنندگی اش را مدتها قبل تجربه كرده بود. جكسون توضیح داد كه چطور در زمستان 1841-1842 وقتی در آزمایشی از كلر استفاده می كرد، دستگاهی كه حاوی آن بود شكست، و نزدیك بود بر اثر آزاد شدن كلر سمی بمیرد. او به طور متناوب اتر و آمونیاك استنشاق كرد، و آنها را بسیار آرامبخش یافت. صبح روز بعد اتر بیشتری استنشاق كرد و دریافت كه گلودردش را بسیار تسكین می دهد، و حتی موجب از بین رفتن درد و بیهوشی می شود. وی گفت وقتی درباره این پدیده ها تأمل كردم، این فكر به ذهنم خطور كرد كه سرانجام آن چیزی را كه مدتها به دنبال آن بودم كشف كرده ام : راهی برای بی حس ساختن موقت اعصاب، تا بتوان بی آنكه بیمار متحمل دردی شود، به اعمال جراحی دست زد .

جكسون كوشید كه نه تنها مورتون را از افتخار این كشف بی نصیب سازد، بلكه نقش ولز و حتی دیوی را نیز انكار كند. او به غلط می گفت كه دیوی ، اكسید نیترو را به منزله داروی بیهوشی نمی شناخت، و اینكه ولز نیز گمان نمی كرد اكسید نیترو درد را تخفیف دهد، بلكه خود او بود كه این مسئله را اثبات كرده بود. آتش نبرد بین جكسون، ولز و مورتون تا مدتها شعله ور بود، و حتی پس از خودكشی ولز در سال 1848 تا مدتها بین طرفدارانشان ادامه داشت. سرانجام این مجادله در كنگره ایالات متحده مطرح شد. در همین موقع بود كه سروكله چهارمین مدعی كشف داروی بیهوشی پیدا شد.

این مدعی چهارم دكتر كراوفور و .لانگ از جفرسون جورجیا بود. در اوایل دهه 1840 در جنوب ایالات متحده رسم شده بود كه مهمانی هایی نظیر نمایشی كه ولز در هارتفورد كانتیكت دیده بود برای نشئه شدن با اكسید نیترو برپا شود. بعضی از دوستان لانگ از او اكسید نیترو می خواستند. او كه چیزی از آن نداشت، به آنان گفت كه اتر دارد، و به تجربه شخصی خود می دانست كه آثار نشاط آور و مشابهی دارد. آنان اتر را گرفتند، و پس از لذت بردن از آثاری كه برخودشان داشت، تصمیم گرفتند برای سرگرمی هم كه شده، آن را بر روی برده سیاهی كه نوشیدنی تعارف می كرد امتحان كنند. بَرده با این كار موافق نبود، ولی در حین كشمكشی كه در گرفت او نفس عمیقی كشید و همین باعث شد آن قدر اتر استنشاق كند كه كاملاً بیهوش بر زمین افتد. خوش گذرانها كه می ترسیدند برده مرده باشد، بی درنگ دكتر لانگ را خبر كردند. در معاینه معلوم شد كه نبضش طبیعی و تنفسش منظم است، اما بیدار نمی شود. وقتی چندی بعد به هوش آمد حالش طبیعی بود، ولی به یاد نمی آورد كه چه اتفاقی افتاده است.

لانگ نیز مانند ولز دریافت كه شاید در بیمارانی كه تحت تأثیر داروی بیهوشی بودند، (كه در این مورد اتر بود نه اكسید نیترو) بتوان اعمال جراحی انجام داد. وقتی در 30 مارس سال 1842، دكتر لانگ ، دو تومور را پس از دادن اتر بدون هیچ گونه دردی از گردن بیماری بیرون آورد، فرصتی به دست آمد تا این نظریه را امتحان كند. این واقعه چهار سال قبل از آنی بود كه مورتون در بوستون بیماری را كه با اتر بیهوش شده بود جراحی كند. از آن پس لانگ به طور معمول از اتر برای بیهوش كردن بیمارانش استفاده كرد، و چون مرد متواضعی بود، كشفش را علنی نكرد.

وقتی بین جكسون ، مورتون و ولز درگیری پیش آمد، دوستان لانگ ادعای اولویت او را در كنگره مطرح كردند، اما كنگره از اتخاذ تصمیم رسمی خودداری كرد. ولز(پس از مرگش) در سال 1864 از طرف انجمن دندانپزشكی امریكا و در سال 1870 از طرف انجمن پزشكی امریكا به عنوان كاشف داروی بیهوشی در ایالات متحده شناخته شد.

مورتون و لانگ به استفاده ازاتر در جراحی هایشان ادامه دادند. حوادثی كه در حین بیهوشی با اتر روی داد به حدی شد كه اعضای بسیار محافظه كار جامعه پزشكی و دندانپزشكی با مصرف آن به مخالفت برخاستند، و مورتون آن قدر مورد اذیت و آزار قرار گرفت كه از حرفه اش كناره گرفت. در سال 1868 او را در پارك مركزی نیویورك بیهوش یافتند، كه كمی بعد بر اثر جراحاتی كه گمان می رفت نتیجه حمله مهاجمی ناشناخته باشند، درگذشت. جكسون نیز جز به هنگام دریافت نشان عقاب سرخ پروس، مورد تقدیر قرار نگرفت؛ وی در سال 1880 در یك بیمارستان روانی فوت كرد. كراوفورد لانگ نیز به علل طبیعی در گذشت. ایالت جورجیا در تالار مشاهیر واشنگتن دی . سی . مجسمه او را با این نوشته نصب كرد: اهدایی جورجیا ، كراوفورد و.لانگ ، ابداع كننده استفاده از اتر سولفوریك به عنوان داروی بیهوشی در جراحی، به تاریخ 30 مارس 1842، در جفرسون ، از بخش جكسون جورجیا، ایالات متحده امریكا . ( در واقع این اتر به زبان فنی دی اتیل اتر بود).

به ندرت اتفاق افتاده است كه كشفی بخت یارانه تر از كشف بیهوشی با اكسید نیترو و اتر باشد، كمتر كشفی به اندازه اینها برای بشر پر اهمیت بوده، و شاید هیچ كشفی نبوده است كه انتساب افتخار و اعتبار آن به شخصی معین به این اندازه دشوار باشد.

یك نكته :

ضرب المثلی است كه می گوید: تابوده ، چنین بوده و ضرب المثل دیگری نیز هست كه : از ماست كه برماست . هر دو این جمله ها را می توان در مورد كشف و استفاده از اكسید نیترو صادق دانست. جوانان از نخستین روزهای سده نوزدهم اكسید نیترو را به منزله گاز خنده آور مصرف می كردند، و امروزه نیز جوانان یاد گرفته اند كه چگونه از آن برای نشئه شدن استفاده كنند. در خامه هایی كه در ظروف حلبی بسته بندی می شوند، از اكسید نیترو به عنوان گاز پیشران استفاده می شود تا خامه را به بیرون براند، بنابر این به راحتی می توان آن را در خواروبار فروشی ها و فروشگاههای عرضه كننده لوازم رستوران ها تهیه كرد. در گزارش های پلیس آمده است كه به دلیل دسترسی گسترده به اكسید نیترو، عده زیادی از آن استفاده نادرست می كنند