بیهوشی از زبان شاعران

نظامي .

مهين بانو چو کرد اين قصه را گوش
فروماند از سخن بيصبر و بيهوش .

نظامي .

تا بود بار غمت بر دل بيهوش مرا
سوز عشقت ننشاند جگر از جوش مرا.

نظامي .

کسي را در اين بزم ساغر دهند
که داروي بيهوشيش دردهند

نظامي .

تو مپندار که آشفتگي از سر بنهاد
يا ز بيهوشي و مستي بخبر بازآمد.

فردوسي .

چندگاهست که از باده و از بوسه مرا
نفکندستي بيهوش و نکردستي شاد.

فرخي .

زين خبر به شد و بهوش آمد
فتح بيهوش و نصرت بيمار.

مسعودسعد.

پس از يکدم چو مصروعان بيهوش
بهوش آمد دل سنگينش از جوش .

 

ناصرخسرو.

همي گويد بعقل خويش هر کس را ز ما دايم
که من همچون توئي بيهوش ديدستم فراوانها.

ناصرخسرو.

با طاقت و هوشيم ما و او خود
بيطاقت و بيهوش و بي توان است .

ناصرخسرو.

مجنون سياه مغز بيهوش
چون کرد نصيحت پدر گوش .

 

فردوسي .

نبايد که آن شاه بي هوش و راي
برد مر ورا اهرمن دل ز جاي .

سعدي .

هوش ، يار تو به که بيهوشي
هوشياري تو باده کم نوشي .