بیحسی موضعی نو با استعمال کوکائین توسط کولز در 1890 آغاز گردید . کوکائین ماده فعال اریتروکسیلون کوکا است که در آمریکا جنوبی می روید .

شلیس در برلین (1892) ورکلوس در پاریس (1890) بیحسی به طریقه انفیلترایون  را رایج نمودند . بلوک عصبی را هالسد وهال در نیویورک در 1884 انجام دادند ، هالد و خوکچه هندیش در جریان تحقیق به کوائین معتاد شدند .

آرتوربارکر در 1902 آدرنالین را در بیحسی موضعی به کار برد . او ضمن انفیلتراسیون بتا-اوکائین آدرنالین را به آن افزود .

جزل تروپوکائین را در 1891 به جای کوکائین به کار برد .

فورنو در 1904 استووکائین را به کار برد .

در 1904 توکائین (پروکائین) این بار به وسیله هاین ریش براون رایج گردید .

میشر و اولمان در 1929 نوپرکائین را معرفی کردند .

لوفگرن و لونکوسیت در 1934 لینگوکائین را سنتز کردند و گورده برای اولین بار آنرا در 1948 به کار برد .

سوزن هایپودرمیک را آقای ریند اهل دوبلین در 1845 معرف نمود .

الکساندر وود اهل ادبنبورگ در 1855 سرنگی را طراحی نمود و آنرا با سوزن هایپودرمیک به کار برد .

آنستزی رژیونال اصطلاحی بود که به وسیله هاروی کوشینگ در 1901 بیان شد و منظورش از این اصطلاح رهائی بیمار از درد به وسیله بلوک عصبی بود . 

منبع : کتاب بیحسی موضعی و تکنیک های آن