بیهوشی در مامایی

بیهوشی عمومی در سزارین

استفاده از بیهوشی عمومی برای سزارین در دهه های اخیر کاهش یافته است که قسمتی از آن بدلیل افزایش آگاهی از خطرات بیهوشی عمومی و قسمتی به دلیل پیشرفتهای اخیر در بی حسی ناحیه ای بوده است .

اندیکاسیون های بیهوشی عمومی :

- آسفکسی جنینی :به علت قابلیت رسیدن سریع به مرحله مناسب بیهوشی بدنبال استفاده از GA

-عدم موفقیت در بی حسی ناحیه ای

-کنتراندیکاسیون های بی حسی ناحیه ای

  *امتناع مادر

  * اختلال انعقادی

  *عفونت

  * خونریزی / کمبود حجم

  *بیماری نورولوژیک پیشرفته

  *بیماری قلبی که بلوک سمپاتیک حاد را تحمل نمی کند (تنگی آئورت ، شنت راست به چپ )

ادامه نوشته

سندرم آمبولی چربی (FES)

این سندرم یک بیماری شناخته شده بدلیل تروماهای استخوانی و یا بدنبال جراحی هایی که ساختار کانال مدولاری فمور را دستخوش تغییرات میکنند می باشد .

 

 سندرم آمبولی چربی ( FES ) پاسخ فیزیولوژیک به حضور چربی در گردش خون سیستمیک است . آمبولی چربی و FES مترادف هم نیستند .

آمبولی چربی تقریباً در همه بیماران با شکستگی لگن یا فمور رخ میدهد اما بروز FES کمتر از 1 % می باشد .

ادامه نوشته

Delayed Awakening (بیداری تاخیری)

حتی بعد از جراحی و بیهوشی طولانی، پاسخ به یک محرک باید در عرض 90-60 دقیقه پدیدار شود. هنگامی که Del. Aw. اتفاق می افتد بررسی علائم حیاتی (EKG, Arterial oxygenation, SBP ,دمای بدن) و انجام یک معاینه عصبی (در مراحل اولیه بعد از عمل بیماران ممکن است HYPERREFLEXIC باشند) الزامی است .

پایش بوسیله پالس اکسی متر، آنالیزگازهای خونی و PH می تواند مشکلات مربوط به اکسیژناسیون و تهویه (ventilation) بیمار را کشف کند. ممکن است برای بررسی اختلالات الکترولیتی و مشکلات متابولیک (غلظت گلوکز خون) نیازمند به بررسی های آزمایشگاهی بیشتر باشیم.

شایعترین علت Del. AW در PACU ، خواب آلودگی بواسطه باقیماندن اثر داروهای بیهوشی است .

ادامه نوشته

لرز (شیورینگ) بعد از عمل جراحی

لرز بعد از عمل جراحی معمولاً بعد از بیهوشی عمومی و اپیدورال اتفاق می افتد . میزان بروز لرز بعد از عمل جراحی ممکن است زیاد و تا حد 65% (در محدوده 5-65%) در موارد بیهوشی عمومی، و 33% بعد از بیحسی اپیدورال باشد . ریسک فاکتورهای مشخص شده شامل : جنس مرد و داروی اینداکشن انتخاب شده هستند؛ پروپوفول بیش از Pentothal با لرز همراهی دارد.

مکانیزم:

لرز بعد از عمل معمولا ولی نه همیشه با هیپوترمی همراهی دارد اگر چه مکانیزم های thermoregulatory بروز لرز در بیمار هیپوترمیک را شرح داده اند، علتهای متفاوتی برای توضیح لرز در بیمار نرموترlیک بیان شده است.

ادامه نوشته

عوارض مربوط به پوزیشن بیمار حین عمل جراحی

۱) آلوپسی ایسکمیک

به علت اینکه سر به مدت طولانی بدون حرکت می ماند، لذا بیشتر وزن آن در نقاط محدودی متمرکز می شود. فولیکول های مو ایسکمیک می شوند.

2) برآمدگی (Lumps):

نظیر آن چه که بوسیله کابل های مونیتورینگ رخ میدهد، لذا این کابل ها را نباید زیر سر گذارد چون به مراکزی از سر فشار وارد می کند.

در این پوزيشن خوبست که زیر سر کوسن گذارده شود و در صورت لزوم در حین عمل جراحی طولانی سر به صورت متناوب چرخانده شود تا وزن سر منتشر گردد.

ادامه نوشته

آسپيراسيون و استفراغ

 

شانس وقوع آسپيراسيون تقريبا 4/1  در هر 10000 بيمار بيهوش شده است كه اين ميزان در اطفال و افراد مسن و در بيماران با ASA كلاس بالا يا موارد اورژانس يا انتوباسيون مشكل بالاتر مي باشد .

عواملي كه فرد را به آسپيراسيون مستعد مي كنند عبارتند از :

بيماري هاي معدي – دهاني يا مروي

جراحي اورژانس

عدم كارايي اسفنگتر تحتاني مري

چاقي

ديابت

پپتيك اولسر

ادامه نوشته

Spinal Surgeries (جراحی ستون فقرات)

در ایالات متحده ، حدود 4.6 میلیون نفر نیازمند جراحی Spine در طول دوره زندگی هستند . این جراحی ها شامل طیف وسیعی اند : از یک میکرودیسککتومی بدلیل هرنیاسیون گرفته تا جراحیهای پیچیده جهت اصلاح دفورمیتی ستون مهره ها .

این پروسیجرها ممکن است ساده یا پیچیده، با اپروچ. post یا ant و با خونریزی حین عمل قابل توجه همراه باشند.

تعداد کمی از این جراحیها مثل دیسککتومی میتوانند تحت Reg.A انجام شوند اما اکثراً نیاز به GA دارند.

ادامه نوشته

مشکالت حین بیهوشی - آمبولی

آمبولي يعني بسته شدن رگ بوسيله مواد موجود در جريان خون كه به سمت يك عضو در حركت است. براي گروه بيهوشي آمبولي ريوي مهم‌ترين نوع آمبولي است

اهميت فيزيولوژيكي :

آمبولي ريوي عواقب بسيار جدي به جاي مي‌گذارد احتمال آنكه آمبولهايي كوچك در بستر مويرگهاي ريوي فيلتر بشوند و از آنجا كه امكان دارد عروق زيادي با آنها در بستر عروقي ريه‌ها باز شوند اين خاصيت فيلتري ريه از اهميت فيزيولوژيكي كمي برخوردار است به هر حال آمبولي مكرر باعث هيپرتانسيون شريان ريوي منجر مي‌شوند وقتي شريان اصلي ريوي يا شاخه‌هاي راست يا چپ آن بطور كامل يا نسبي مسدود شوند فشار حاصل از انسداد به ديواره نازك بطن راست انتقال مي‌يابد وقتي 50 درصد از عروق ريوي مسدود شوند كرپولمونال ظاهر مي‌شود كه باعث بهم خوردن و نتيلاسيون به پرفوزيون مي‌شود و بيمار با اكسيژناسيون ناكافي مواجه مي‌شود.

ادامه نوشته

هایپرتنشن (فشارخون بالا)

افزایش فشار خون یکی از بزرگترین معضلات تهدید کننده ی سلامتی در کشور های صنعتی است این بیماری نقش عمده ای در بروز بیماریهای عروق کرونر،سکته ی مغزی،نارسایی قلبی،نارسایی کلیوی و مرگ ناشی از این بیماریها دارد.با توجه به اینکه هیپر تانسیون بدون عارضه فاقد علائم است، بسیاری از اشخاص از وجود ان بی خبر هستند. بنا به تعریف در صورتی که در یک شخص بالغ(بیش از 18سال)فشار خون سیستولیک برابر یا بیش از 140 میلی متر جیوه باشد یا فشار خون دیاستولیک برابر یا بیش از 90 میلی متر جیوه باشد،افزایش فشار خون سیستمیک وجود دارد

لطفا به ادامه مطلب توجه فرماييد

ادامه نوشته

هیپوترمی و هیپرترمی حین بیهوشی

 

هيپوترمي: 

تعريف:در صورت كاهش درجه حرارت به كمتر از 35C ميتوان گفت كه هيپوترمي باليني وجود دارد، البته فاكتورهاي متعددي با پاسخ هيپوترميك طبيعي در ارتباط است.

علل: بيهوشي بدن را از ظرفيت تنظيم درجه حرارت محروم مي كند

و آن را به سمت حرارت محيط  سوق مي دهد و چون دماي اتاق بدن كمتر از  دماي بدن است ،سرما در بيهوشي شايع است.اين مسئله در مواردي مثل:از دست دادن گرما و رطبوت در صورت تنفس گاز

سرد و خشك،استفاده از سرم سرد،اتساع عروقي  بيشتر ميشود.

در ضمن شلي عضلات باعث كاهش فعاليت متابوليك در عضلات

مي شود.

لطفا به ادامه مطلب توجه فرماييد

ادامه نوشته

بیهوشی و تشنج

   تشنج حین بیهوشی بعلت اثرات آرامبخشی CNSو استفاده از شل کننده های عضلانی بسیار نادر است اگر چه ممکنست در دوره ریکاوری بصورت حرکات ناهماهنگ تونیک در اندامها  و حرکات ناگهانی  و پرشی در عضلات صورت  وچشم تظاهر نماید.

   تشخیص تشنج بسیار مشکل است زیرا بیماران حتی در دوره بعد از عمل اثرات آرامبخشی داروها را دارند.

تشنج را باید از موارد زیر افتراق داد:

  - اثرات تحریکی CNS

  -اثرات خواب آورهایی مثل متوهگزیتون که باعث سکسکه ، سرفه

   و حرکات پرشی در اندامها میشود(خود محدود شونده اند)

   -حرکات آتتوئید غیر تشنجی ناشی از دوزهای بالای فنوتیازینها

   -سفتی عضلانی ناشی از فنتانیل و هم خانواده های آن

  - تلاش غیر موثر بیماری که هنوز اثرات شلی عضلانی دارد (تلاش برای باز کردن چشمان و حرکت کردن)

   -لرز بعد از عمل

لطفا به ادامه مطلب توجه فرماييد

ادامه نوشته

هايپرترمي بدخيم ( Malignant hyperthermia )

منبع : کتاب anesthesia modalities          ترجمه شده توسط : خانم نوری ، زابلی زاده ، صماغی- دانشجويان هوشبري

هايپرترمي بدخيم (MH) يك متابلوسيم بالاي نادر است و حالتي بسيار مرگ آور بوده كه وقتي بيمار مستعددر معرض داروهاي استنشاقي هالوژينك قرار مي‌گيرد ، برانگيخته مي‌شود(مثل: هالوتان ، انفلوران، دزفلوران و ايزوفلوران) و شل كننده‌هاي عضلاني دپلاريزان (مثل ساكشن كولين) يك ويژگي نهفته(استعداد نهفته) در اين سندرم وجود دارد، وجود مايوپاتي‌هاي متعدد(دستروني عضله) يك خطر بزرگ است .MH معمولا در پي تجويز يك داروي بيهوشي پيشرفت مي‌كند(ظاهر مي‌شود) و لازم نيست در همان ابتداي استفاده از دارو باشد، اين عارضه‌ مي‌تواند  بعد از عمل هم رخ هد.

اين عارضه پاتوفيزيولوژي مهم رهايي مقدار بسيار زياد و به طور غير معمول ازيون كلسيم داخل سلولي مي‌باشد كه منجر به انقباض بيش از حد عضله (اغلب در عضله ماضغه )  مي‌شود.

 لطفا به ادامه مطلب توجه فرمایید 

ادامه نوشته

سکسکه حین بیهوشی

سکسکه

تعریف:

اسپاسم و آزاد شدن غیر ارادی و کوتاه مدت دیافراگم را سکسکه گویند

هر جند سکسکه ممکن است در بیماران اورمی یا در پاسخ به تحریکات دیافراگم ظاهر شود ولی وقوع آن در حین بیهوشی یا به علت تحریکات مرکزی مدولا یا بر اثر کشش عصب واگ یا معده است.بعضی اوقات احتمال دارد بدون علایم ذکر شده نیز پدید آید ، هر چند که سکسکه وقتی دیافراگم کاملاٌ فلج باشد ظاهر نمیشود

میزان دوز لازم شل کننده عضلانی برای فلج کردن کامل دیافراگ زیاد است .بنابراین سکسکه ممکن است علی رغم شل بودن بیمار برای عمل جراحی ظاهر شود.

درمان:

در تمامی شرایط درمان سکسکه به طور مناسب خیلی مشکل است . سکسکه از طریق آثار دارویی مثل متوهگزین که خود به خود کنترل می شود ممکن است با علایمی مثل سرفه همراه باشد . در بعضی از شرایط احتمال دارد سکسکه با توقف تحریک (مثل کم کردن کشش از مری) یا افزایش درجه دپرسیون سیستم اعصاب مرکزی یا به وسیله افزایش عمق بیهوشی با دوز های زیاد مخدر ها یا استفاده از شل کننده های عضلانی از بین برود . در بعضی شرایط خاص پاسخ های هماهنگ سیستم اعصاب مرکزی ممکن است با افزایش تحرکات آوران عصبی اصلاح شود . ساکشن کردن ناحیه بینی حلقی ، تجویز مقدار کمی  co2  با غلظت 5% یا تزریق دروپریدول موثر عنوان شده اند.

سکسکه های واضح ، جراحی داخل شکم را مشکل می سازد گاهی گلایه جراح متخصص بیهوشی را به عجله وا می دارد تا دوز نا معقولی از شل کننده تزریق کند که همین مساله ریورس شل کننده را مشکل می کند.در تجربه دیده شدهاست چنانچه جراح به توقف سکسکه تاکید کند باید او را به عمیق کردن بیهوشی بیمار متوجه سازیم و برای این موضوع از دوز کم شل کننده استفاده کنیم . اگر سکسکه به خوبی درمان شود آنچنان کاهش میابد که کاملاٌ قابل قول به نظر می رسد.

منبع : کتاب problems in anesthesia

با تشکر از دوست گرامی جناب آقای جاوید توکلی

دانشجوی کارشناسی ناپیوسته هوشبری دانشگاه علوم پزشکی مازندران

تهوع و استفراغ بعد از عمل هاي جراحي

تهوع و استفراغ بعد از اتمام عمل هاي جراحي شايع و عارضة اذيت كننده اي بوده و ناشي از انجام عمل جراحي و بيهوشي مي باشد و در اغلب اوقات از درد بيمار برايش زجرآورتر مي شود .
شيوع تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي بستگي به فاكتورهاي متعددي دارد كه شامل : نوع بيهوشي ، نوع و مدت عمل جراحي و جنسيت بيمار ( زيرا خانم ها بيشتر از آقايان دچار اين عارضه مي شوند ) دارد .
بيماراني كه دچار بيماري حركت (Motion Sickness ) ميشوند پس از عمل جراحي بيشتر گرفتار تهوع و استفراغ ميشوند .
درمان
در اين جا هدف ، پيشگيري از ايجاد اين وضعيت بوده و بيشتر مطالعات متوجه همين مسئله مي باشد تا درمان .
مصرف روتين داروهاي ضد استفراغ در تمام اعمال جراحي لازم نيست زيرا طبق آمار ، 30% بيماران بعد از عمل جراحي دچار اين عارضه مي شوند .
داروي انتخابي كه توسط همگان پذيرفته شده است متوكلوپرومايد مي باشد كه در درمان و پيشگيري تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي به كار مي رود . اين دارو زماني كه به عنوان پيشگيري مصرف مي شود نتايج بسيار متفاوتي را ايجاد مي كند .
Droperidol نيز با مقياس بسيار زيادي تا به حال مصرف شده است .
داروهاي خانوادة فنوتيازين مثل پرفنازين و پروكلرپرومازين نيز به مقدار فراوان در طي ساليان متمادي مصرف شده است .
اين داروها به خصوص در زماني به كار گرفته مي شوند كه از مسكن هاي خانوادة ترياك در طي بيهوشي استفاده شده باشد . مدت زمان اثر اين داروها از مدت زمان اثر داروهاي مسكن مخدر كوتاه تر بوده و بنابراين دوزهاي مكرر از اين دارو هاي ضد استفراغ لازم است كه مصرف شود .
در يك مطالعه تحقيقاتي كه روي متوكلوپرومايد ، پرفنازين ، دروپريدول و اوندانسترون ( Ondansetron ) انجام شده است . بيماران انتخابي ، خانم هايي بوده اند كه تحت اعمال بزرگ جراحي زنان قرار گرفته اند و مشخص شده است كه پرفنازين داروي انتخابي ( و وريدي ) ضد استفراغ براي پيشگيري در اين گروه بوده است .
داروهاي آنتي موسكاريني مثل آتروپين يا هيوسين را به عنوان پيشگيري از افزايش بزاق و ترشحات برونش ها و ايجاد براديكاردي قبل از عمل مي توان به كار برد . اين داروها به عنوان ضد استفراغ مي توانند عمل كنند ولي به خاطر زمان اثر كوتاهشان نسبت به مرفين ، نمي توانند كاملاً اثر استفراغ آور مرفين را از بين ببرند .
هيوسين را از راه پوست نيز به كار برده اند ( ماليدن پماد هيوسين يا گذاشتن  Hyosin Patch ) .
Cyclizine آنتي هيستامينيكي است كه به همراه مخدرهاي مسكن به عنوان  Premedication مصرف مي شود و روي تهوع و استفراغ بعد از عمل موثر است .
پرومتازين به عنوان پيشگيري و درمان مصرف شده ولي به خاطر اثر آرام بخش و خواب آور شديد آن ، در بيماران كمتر مصرف مي شود .
گزارشات متعددي در مورد مصرف كلونيدين به عنوان Premedication در بچه ها وجود دارد كه روي استفراغ بعد از عمل موثر بوده است .
گفته شده كه زنجبيل معادل متوكلوپراميد روي استفراغ هاي بعد از عمل موثر است ولي در گزارشات بعدي هيچ گونه اثر مفيدي از آن ديده نشده است .
افدرين نيز براي اين عارضه مصرف شده و گزارشات متناقضي در مورد آن وجود دارد .
گزارش شده است كه تزريق وريدي پروپوفول روي استفراغ هاي بعد از اعمال جراحي موثر است .
تحقيقات و بررسي هاي جديد روي آنتاگونيست هاي گيرندة 5HT3 ( 5 - هيدروكسي تريپتامين 3 ) انجام شده است .
Ondansetron ( اندانسترون ) در پيشگيري و درمان تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحي موثر بوده است ، تحقيقات بعدي نشان داد كه كه اين دارو معادل متوكلوپراميد اثر دارد .
Granisetron ،Dolasetron وTropisetronاز خانوادة آنتاگونيست هاي گيرندة 5HT3 بوده و مشابه Ondansetron روي تهوع و استفراغ بعد از اعمال جراحي موثر هستند .
تحقيقات زيادي در مورد استفادة همزمان چند داروي ضد استفراغ در پيشگيري و درمان انجام نشده است ، اگرچه Ondansetron و  Granisetron به همراه دگزامتازون مصرف شده و نتايج خوبي داشته است . همراهي دگزامتازون با داروهاي آنتاگونيست گيرنده هاي 5HT3 اثر اين داروها را تشديد مي كند .
داروهاي ضد تهوع و استفراغ مصرفي در پيشگيري و درمان استفراغ هاي بعد از اعمال جراحي عبارتند از :
1-    آنتاگونيست هاي دوپامين مثل : متوكلوپرامايد و Domeperidone ، Droperidol و بعضي از داروهاي خانوادة فنوتيازين
2-    كورتيكواستروئيدها مثل : دگزامتازون.
3-    كانابينوئيدها ( مشتقات حشيش ) مثل : Malbilon.
4-    بنزوديازپين ها ، مثل : لورازپام
5-    آنتي هيستامين ها ، مثل : ديفن هيدرامين . آنتي هيستامين هاي غير خواب آور ، مثل ترفنادين به علت نفوذ بسيار كم در سيستم CNS اثر ضد تهوع و استفراغ ندارند .
6-    آنتاگونيست هاي گيرندة 5HT3 ، مثل : Ondansetron .