شانس وقوع آسپيراسيون تقريبا 4/1 در هر 10000 بيمار بيهوش شده است كه اين ميزان در اطفال و افراد مسن و در بيماران با ASA كلاس بالا يا موارد اورژانس يا انتوباسيون مشكل بالاتر مي باشد .

عواملي كه فرد را به آسپيراسيون مستعد مي كنند عبارتند از :

آسپیریشنبيماري هاي معدي – دهاني يا مروي

جراحي اورژانس

عدم كارايي اسفنگتر تحتاني مري

چاقي

ديابت

پپتيك اولسر

دارو هايي كه تون اسفنگتر مري را كم مي كنند :

مخدر ها – آنتي كولينرژيك ها – بنزوديازپين ها – تيوپنتون – استنشاقي ها – استرس – درد – تروما

üآسپيراسيون محتويات معده به داخل ريه ها در حين القاي بيهوشي ، قبل از عمل و درست بعد از عمل يك دليل قابل اجتناب مرگ ناشي از بيهوشي است .
üاين امر ممكن است متعاقب استفراغ فعال در حضور كاهش مكانيسم هاي حفاظتي حنجره يا در شرايطي كه مكانيسم هاي دفاعي طبيعي از بين رفته اند ، صورت پذيرد .
üدر حالت طبيعي فشار داخل لومن محل اتصال معده به مري 25-15 ميلي متر جيوه بالاتر از فشار معده است كه اين فشار به طور طبيعي از برگشت محتويات معده به داخل مري پيشگيري مي كند .
•اهميت فيزيولوژيك

در هنگام استفراغ بيمار بايد ابتدا نفس بكشد و سپس گلوت را ببندد . بنابر اين ريه ها از هوا پر مي شوند و موجب افزايش فشار داخل قفسه سينه و پايين نگه داشتن ديافراگم بر روي شكم مي شوند . اين كار شبيه سقفي بر روي عضلات شكم كه منقبض مي شوند عمل مي كند كه با اين انقباض مي خواهند فشار داخل شكم را از فشار داخل سينه بيشتر كنند . اين عمل باعث صفر شدن زاويه بين مري و معده مي شود كه در حالن طبيعي شبيه يك اسفنگتر عمل مي كند و باعث تخليه فوري محتويات معده به درون حلق مي شود . در اشخاص طبيعي ، گلوت در حين اين روند بسته باقي مي ماند و مواد استفراغي از راه دهان خارج مي شوند .

تحريك به استفراغ ممكن است از مناطق بالاتر (بينايي،شنوايي و غيره) ، از دستگاه تعادلي يا از منطقه حساس كمورسپتور ها باشد . اغلب در بيهوشي اين نتيجه اتساع و تحريك معده يا تحريكات حلق است . تحريك واگ (به طور مثال چشم و كانال خارجي شنوايي) هم مي توانند موجب تهوع و استفراغ شوند .

üالبته گيرنده اي مثل دوپامين، موسكاريني، هيستامين و سروتونين ممكن است در ايجاد استفراغ دخيل باشند و بلوك اين گيرنده ها اثر ضد استفراغي داروهاي مربوطه را نمايان مي كند .
üاستفراغ اغلب با علايم هشدار دهنده مثل بلع و انجام يك دم عميق و سپس بسته شدن گلوت همراه مي شود . اين امر بطور شايعي همراه با علايم تحريك واگ مانند رنگ پريدگي تعريق و براديكاردي است .
•در اينجا استنشاق اسيد يا ماده محرك يا مواد تكه شده با حجم كافي براي بستن برونش هاي كوچك يا حجم مشخصي از ماده آسپيره شده كه باعث ايجاد شرايط وخيم مي شود ، وجود دارد . بسته شدن بونش با اجسام جامد اختلال سريع در V/Q ايجاد مي كند كه اگر برداشته نشود به پنومونيت و يا برونكوپنومونيا و ادم ريوي منجر مي شود . حجم هاي بيشتر حتي اگر مايعات صاف باشند ، مي توانند باعث ايجاد برونكواسپاسم رفلكسي بشوند  ، اختلالات جذب مايع ايجاد كنند و اشكالات همراه با پروتئين ها و چربي ها و ساير مواد حاوي را موجب شوند . سندرم آسپيراسيون اسيد ، همانطور كه از نامش پيداست ، به واسطه آسپيراسيون اسيد به وجود مي آيد . اين امر موجب پنومونيت شيميايي با تعدادي از علايم اصلي سندرم زجر تنفسي در افراد بالغ مي شود كه با مرگ و مير بالاي همراه است .
•محتويات معده

امكان تخليه كامل معده با اطمينان كامل وجود ندارد . براي اين كار مي توان از يك سوند معده با سوراخ بزرگ (سايز شماره 10 مري ) جهت تخليه مايعات و ذرات غذايي كوچك استفاده كرد . اگر چه پس از برداشت ، كه اغلب قبل از بيهوشي توصيه مي شود ، معده ممكن است از راه عقب از روده كوچك هنگامي كه فشار داخل شكم افزايش مي يابد  پر شود . غذا نخوردن به تنهايي معده را خالي نگه نمي دارد زيرا در واقع معده در حالت استراحت حاوي 150 ميلي ليتر شيره با اسيديته بالا است .

•دم و بسته شدن گلوت

يك رفتار با بيماران در ريسك ناشي از آسپيراسيون مواد متفرقه ، وادار كردن آنها به تنفس دوباره يا تجويز CO2 قبل از القاي بيهوشي است .

به هر حال در صورت هر گونه برگشت محتويات معده هيچگونه رفلكس حفاظتي حنجره وجود ندارد . لذا اين تكنيك توصيه نمي شود .

•مهار رفلكس گلوتيك

دپرسيون توسط مخدر ها و خواب آورها ، بيحسي موضعي و دوزهاي كم شل كننده همگي در مهار اين رفلكس قوي تر از هوشبر هاي استنشاقي هستند . با اين همه ، القاي بيهوشي با هوشبر هاي استنشاقي باعث ايجاد استفراغ مي شود .

روش هاي به حداقل رساندن خطر آسپيراسيون

•كاهش محتويات معده:

هيچگونه غذاي جامد و نيمه جامد از 8 ساعت قبل از

يك عمل برنامه ريزي شده نبايد خورده شود .

 متوكلوپرامايد ممكن است سرعت تخليه معده و تون اسفنگتر تحتاني مري را افزايش دهد .

•كم كردن اسيديته محتويات معده:

از آنتي اسيد هايي مثل تري سيليكات منيزيم و سيترات سديم 60-30 دقيقه قبل از عمل و بي كربنات سديم درست قبل از القاي بيهوشي مي توان بهره گرفت . تجويز بلوك كننده هاي H2 مانند سايمتدين به صورت وريدي 2 ساعت قبل از عمل باعث افزايش ph مايع معدي و كاهش حجم آن مي شود .

•فشار كريكوئيد (مانور سليك):

فشار دادن صحيح بر روي مري بين غضروف كريكوئيد و مهره ها باعث انسداد مري ميشود . فشار بايد به نرمي باشد . در صورتي كه بيمار بيدار است و اين مانور لازم مي باشد نيروي كاربرده شده بايد حدود 10 نيوتن (حدود يك كيلوگرم) و بعد از بيهوشي مي توان تا 30 نيوتن (3 كيلوگرم) افزايش داد .

در هنگام استفراغ فعال بايد از اعمال فشار جلوگيري كرد زيرا ممكن است به دليل ايجاد فشار در زير حلقه كريكوئيد ، مري پاره شود .

•استفاده از وضعيت سر به پايين و جانبي يا يك طرفه:

اين حالت به عنوان يك درمان به كار رفته و توصيه و هنوز هم اجرا مي شود . پايين نگه داشتن سر به ميزان 15 درجه انتوباسيون را با مشكل مواجه ني كند ، در حالي كه وضعيت يكطرفه در اين حالت مشكل ايجاد مي كند .

•لوله گذاري در حالت بيدار:

اين روش در برابر خطر بالقوه آسپيراسيون به طور وسيعي در آمريكا تجربه شده است . اين امر نيازي به مقداري بيحسي موضعي در راه هوايي فوقاني و آرام بخشي دارد  .

بيحسي موضعي بيش از اندازه ممكن است رفلكس هاي حفاظتي را از بين ببرد و آرامبخشي بيش از اندازه با احتمال آسپيراسيون همراه است .

قبل از هر گونه سعي جهت لوله گذاري بايد زمان كافي براي تاثير عمل شل كننده اي عضلاني داده شود . همچنين بايد يك دستگاه ساكشن كه خوب كار مي كند در دسترس باشد و در هنگام القا و انتوباسيون يك نيروي كمكي حضور داشته باشد .

•درمان

در صورتي كه بيمار استفراغ كند ، بايد سريعا در وضعيت سر به پايين و ترجيحا به پهلوي چپ قرار د اده شود .

قبل از انجام هر اقدام ديگري لازم است اكسيژناسيون و تهويه صورت گيرد . از آنجا كه تهويه با فشار مثبت توسط ماسك خطر آلودگي راه هوايي را به همراه دارد ، پس از لوله گذاري به انجام آن توصيه مي شود . اين امر باعث تهويه بيمار و برداشت مواد استفراغي از تراشه و برونش ها مي شود و ريه ها را از آسپيراسيون بيشتر حفاظت مي كند

در صورتي كه در آسپيراسيون تراشه با محتويات معده شك وجود دارد ، مي توان آن را با كاغذ ليتموس امتحان كرد كه در صورت تماس با اسيد به رنگ قرمز در مي آيد .

يك عكس قفسه سينه  مي تواند در ارزيابي توسعه آلودگي ريه يا در مقايسه با عكس قبل از عمل مفيد باشد .

در صورتي كه شرايط بيمار اجازه دهد مي توان با استفاده از سالين برونش ها را تميز كرد . لاواژ بايد تا صاف شدم محلول برگشتي ادامه يابد . تجويز دوز هاي زياد استروئيد ها توصيه مي شود . تجويز آتني بيوتيكي مناسب به منظور جلوگيري از عفونت ثانويه بايد مد نظر باشد.