منبع : کتاب anesthesia modalities          ترجمه شده توسط : مجتبی سعیدی- دانشجوي هوشبري

بيحسي لوكال مكررا براي پروسي‍ژرهاي جراحي كوچكتر مثل اعمال پلاستيك ، چشمي و ناحيه آنال مورد استفاده قرار مي گيرد . جراح بيحس كنند ها را با انفيلتراسيون فرم رقيق شده يا رقيق نشده (استفاده از درجات ترقيقي بالا مثلا براي ليپوساكشن ) تجويز مي كند . به جز در موارد استثناي محدودي يك خط وريدي برقرار مي شود . هنگامي كه بيهوشي دم دست (standby) فراهم شده باشد ، بيهوشي دهنده بيمار را مانيتور مي كند و آرامبخشي تكميلي را مهيا كرده و در صورت لزوم بيهوشي عمومي را القا مي كند .بیهوشی لوکال

هنگامی که بیهوشی دهنده حضور ندارد ، پرستار  خط وریدی برقرار می کند و لید های الکتروکاردیوگراف  و پالس اکسیمتر را نصب کرده و سایر پارامترهای قابل اجرا را مانیتور می کند . با دستور جراح پرستار داروهای متنوعی شامل مخدرها ، آرامبخش ها و داروهای فراموشی دهنده را تزریق می کند . به محض اتمام پروسیژرهای جراحی ممکن است داروهایی برای ریورس اثر داروهای مذکور در بالا لازم باشد ، مثل نالوکسان و فلومازنیل . پرستار فرم هایی را برای ثبت بیهوشی و سدیشن بیمار کامل می کند که شامل ثبت زمان شروع و پایان پروسیژرها ، علایم حیاتی بیمار و فشار خون طی فواصل زمانی مناسب و زمان و دوزهای تجویز عوامل بیهوش کننده و سایر داروها می باشد.