کاش میشد توده های غرور را با هموستات گرفت و با کوتر سوزاند و جلوی اندوه را با تورنیکه بست و دلهای تنگ را با اکارتور باز کرد و عشق هایمان را در فرمالین فیکس و هرازگاهی دلهایمان را اسکراب کنیم.

ژاله وثوقی