لوله تراشه بايد استريل، يك بار مصرف و از جنس پلي وينيل كلريد شفاف با يك علامت راديواپاك باشد.  در  بخش ديستال لوله تراشه ممكن است منفذي  تحت عنوان « چشم مورفي» در ديواره  جانبي وجود  داشته  باشد  كه احتمال آتكلتازي درلوب فوقاني راست را كاهش مي دهد.  چشم  مورفي همچنين  احتمال  انسداد كامل لوله  تراشه راكم  مي كند و در شرايطي كه سوراخ ديستال  آن بسته شود تهويه را ممكن مي سازد.  لوله  تراشه  بايد  شاخص طول لوله  نيز داشته  باشد( به سانتي متر) كه  به عنوان  مرجع  در هنگام قرار دهي  لوله  و براي  تشخيص  لوله  گذاري  داخل  نايژه استفاده  شود . يك  نشانگر  براي  تارهاي  صوتي  نيز  در سطح  گلوت  وجود  دارد  كه  مشخص مي  سازد  نوك لوله  تراشه  در  نيمه راه تراشه قرارگرفته  است.

  يك  لوله تراشه داراي كاف  بايد  از كاف نوع  كم فشار و پر حجم  در بچه هاي 8 تا 10 سال  و بزرگتر داشته  باشد  و در سنين كمتر  از  آن  بعلت  آنكه  باريكترين جاي ناي در  محاذات  غضروف كريكوييد  است  خود  به عنوان  يك  كاف فيزيولوژيك  عمل  مي كند. اگر كاف  وجود  داشته  باشد  مقداري از پر شدگي كافي است  كه  نشت  هوا  در هنگام  تهويه  با فشار  مثبت به فشار مثبت 20 تا  30 سانتي متر آب  به ميزان  حد اقل  شنيده  شود و همين  ميزان  فشار   در لوله  از نوع  بدون  كاف نيز  براي ايجاد نشت كم  هوا لازم  است  .  عدم  وجود  نشت  هوا  نشانه آن  است كه  كاف  بيش از حد  پر شده است ، يا لوله  تراشه  خيلي بزرگ اتنخاب  شده است  و يا  در اطراف  لوله  اسپاسم  حنجره  اتفاق افتاده است . اين  حالات  منجر به  فشار  بيش از حد  به  بافتهاي اطراف مي شود   در حاليكه  اگر لوله  گذاري موفق،  مشكل  باشد،  حتي اگر لوله اي با اندازه  بزرگ  و محكم  در داخل تراشه قرار  گرفته آن لوله  را  نبايد تا زماني  كه  وضعيت  بيمار  تثبيت  شود از محل  خارج كرد  .

     لوله  تراشه  با قطر   داخلي 5/3 – 3 ميلي متر  براي نوزادان  رسيده و شيرخوار كوچك مناسب  است و لوله 4 براي سال  اول  زندگي ، و 5 براي سال  دوم  مناسب هستند  . يك راه  ساده  براي تضمين  اندازه  مناسب به صورت  چشمي ، انتخاب  اندازه  لوله معادل  انگشت  كوچك  بچه  است . روش  ها  و فرمولهاي بسياري براي تخمين  اندازه  صحيح  لوله  به كار رفته اند  .  در يكي از اين  فرمول ها ( كه  براي بچه هاي بزرگتر از 2 سال  استفاده  مي شود  )  اندازه  لوله  تراشه  به شكل  زير  محاسبه  مي شود :              4 + سن ( به سال )  = قطر  داخلي لوله  تراشه

                                                   4

      يك  روش جايگزين  انتخاب لوله  تراشه  بر اساس قد بيمار است كه  دقيق تر از روش هاي مبني بر سن  هستند.  نوارهاي  احياء براساس قد  هستند  . ولي كليه  اين  روشها  تنها  تخمين  هستند .  لوله هاي 5/0 ميلي متر كوچكتر و بزرگتر از ميزان  مورد  تخمين  بايد  حاضر  باشند  و  اندازه  مورد  توصيه  لوله  تراشه  در جدول  آمده اند.

     ميزان  طولي كه  لوله  بايد داخل  برده  شود  (براساس لبه  دهان تا ناحيه مياني تراشه ) براي بچه هاي بزرگتر از 2 سال به طور تخميني با افزودن نصف سن بيمار به عدد ثابت دوازده مشخص مي شود .

                       12 + سن ( برحسب سال ) = طولي از لوله كه لازم است داخل برود 

                                               2

   استفاده از اين فرمول عموما منجر به قرارگيري لوله در ناحيه بالاتراز كارينا ميشود . به طور جايگزين فاصله قرارگيري (به سانتي متر) را مي توان با ضرب كردن مقدار قطر داخلي لوله در عدد 3 بدست اورد .