محلول رینگر توسط "سیدنی رینگر" پزشک و فیزیولوژیست انگلیسی در سال 1880 اختراع شد . رینگر بر مقوله فعالیت و ماندگاری قلب قورباغه خارج از بدن مطالعه میکرد . او امیدوار بود موادی را در خون پیدا کند که بتواند قلب را برای مدت معینی خارج از بدن زنده نگه دارد . 

 

استفاده از محلول حاوی نمک های معدنی رینگر به آرامی محبوبیت پیدا کرد . در سال 1930 یک متخصص اطفال آمریکایی به نام "آلکس هارتمن" که برای درمان اسیدوز تلاش میکرد لاکتات را به محلول رینگر اضافه کرد و موفق به ساخت "رینگرلاکتات" کنونی یا همان "محلول هارتمن" شد.

این محلول در آن زمان بسیار مورد توجه قرار گرفت تا جایی که در بعضی منابع آن را "white blood" یا "خون سفید" نامیدند.